Mieke blogt: Tempus fugit in Pompeii

Pompeii… Onderwerp van vele teksten, gedichten en vrij recent nog een blockbuster in de cinema

Bijgevolg ook een stad die tot de verbeelding spreekt, dewelke uiteindelijk niet kan tippen aan de werkelijkheid. Op 27 oktober was het alsof de weergoden op de hoogte waren van ons geplande bezoek en onze beleving des te realistischer wilden maken. Net zoals op 24 augustus 79 AD was de hemel boven de Napolitaanse regio donker, doortrokken met bliksemschichten en beladen met gedonder. Gelukkig waren die deze keer niet afkomstig van de Vesuvius. Hoe dan ook zou dit meteorologisch euvel geen streep trekken door de kans om de stad te bezoeken die zo’n 15 jaar geleden aan de grond lag van ettelijke vertaaltaken, en bijgevolg frustraties, tijdens mijn studies Latijn. Vanuit het station van Sorrento gaat er op regelmatige tijdstippen een trein rechtstreeks tot aan de ingang van de archeologische site: Porta Marina, welke eigenlijk een van de zes verschillende ingangen is.

Mieke blogt: tempus fugit in Pompeiiimage

Restanten van een “oud-Romeins” dorp

Hetzelfde geldt wanneer je uit de richting van Napels zou komen. Vergeet dus maar dure georganiseerde excursies; een enkele rit kost 2,20€ en vervolgens betaal je gewoon de inkom aan de kassa van de site, al dan niet met audiogids (13€ in het eerste geval, 15€ in het tweede). Een bezoek dat zijn geld dubbel en dik waard is… Er werd niet zomaar een stukje blootgelegd van de stad die destijds bedolven werd onder de lava; maar liefst 49 van de in totaal 66 hectare werden ondertussen opgegraven. Je loopt dus echt door de restanten van een “oud-Romeins” dorp, compleet met huisnummers, thermen, marktplaats en zelfs een amfitheater. Talrijke gerestaureerde zuilen, kleurrijke muurschilderingen en fresco’s dragen bij tot het inlevingsvermogen.

Mieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiMieke blogt: Tempus fugit in PompeiiDe versteende lichamen in zowel vluchtende als beschermende houdingen geven een indruk van hoe onverwachts en snel alles op die dramatische dag gebeurd moet zijn.

Mieke blogt: tempus fugit in Pompeii Her en der verspreid doorheen de stad staan en liggen ook gigantische bronzen beelden. Wanneer je plots naast een hoofd staat waarvan je in een van de neusgaten zou kunnen wonen, voel je je best wel klein.

Mieke blogt: tempus fugit in Pompeiiimageimageimage

“Tempus fugit” oftewel de tijd vliegt

Helaas werd ons bezoek door omstandigheden tot een tweetal uur beperkt, maar als ik ooit nog eens de kans krijg kom ik zeker terug. Dan trek ik een hele dag uit, neem een lunchpakketje mee en houd een “modern-Romeinse” picknick op een idyllisch grasveldje tussen de ruines. Had ik deze kans 15 jaar geleden maar gehad; een beeld te plaatsen bij die ellenlange poëtische teksten. Of misschien ook niet… De kans dat mijn fantasie volledige met mij op de loop zou gaan en er niet veel meer vertaald zou worden, is reëel. Toch komt plots ook weer een Latijnse uitspraak bovendrijven: “tempus fugit” oftewel de tijd vliegt, wat zowel voor deze dag als voor die 15 jaar geldt. En dat terwijl het eigenlijk lijkt of de tijd hier in Pompeii niet stilgestaan heeft, maar letterlijk versteend is.

Follow me on Bloglovin

https://www.bloglovin.com/blogs/kimpressions-14778009

8 gedachten over “Mieke blogt: Tempus fugit in Pompeii

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *